Θα ήθελα να βγω έξω και να ουρλιάξω για την αδικία που αισθάνομαι να μου τρώει τα σωθικά. Δεν θα το κάνω όμως. Θα προσπαθήσω να συγκεντρώσω τις σκέψεις και τις αναμνήσεις μου για όσα βίωσα αυτά τα χρόνια.
Ως οικογένεια ανήκαμε πάντοτε στην μικρομεσαία τάξη. Μεγάλωσα με ανέσεις και πρόσβαση σε υπηρεσίες και αγαθά που δικαιούμουν ως Άνθρωπος. Τα πράγματα όμως ήδη φαίνονταν ότι δεν κυλούσαν καλά στη χώρα μας και έτσι υπογράφηκε το πρώτο Μνημόνιο υπό την «Αιγίδα» του ΓΑΠ, ο οποίος ακόμα και σήμερα έχει το θράσος να δηλώνει ότι «έσωσε την χώρα».
Η οικογένειά μου ήταν από τους πρώτους που «έπληξε» η οικονομική κρίση, καθώς όλα τα κατασκευαστικά έργα «πάγωσαν». Ήταν Οκτώβριος του 2010 θυμάμαι όταν ανακοινώθηκε η απόλυση του πατέρα μου. Έξι μήνες μετά την απόλυσή του η οικογένειά μου αναγκάστηκε να μετακομίσει σε άλλη πόλη καθώς διαθέταμε δικό μας σπίτι σε εκείνη.