Επτά στους δέκα οι άνεργοι άνω του ενός έτους

Επτά στους δέκα οι άνεργοι άνω του ενός έτους

ΣΧΟΛΙΟ-ΕΛΑ ΚΑΙ 'ΣΥ ΣΤΗΝ ΛΙΣΤΑ ΜΑΣ........ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΣΕΙΣ!!!!

Εφιαλτικά στοιχεία από την Ελληνική Στατιστική Αρχή.

Πτώση κατέγραψε το ποσοστό ανεργίας κατά το Β’ τρίμηνο του 2015, καθώς διαμορφώθηκε στο 24,6% από 26,6% που ήταν τόσο στο Α’ τρίμηνο του έτους, όσο και στο Β’ τρίμηνο του 2014. Ωστόσο το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής αγοράς εργασίας φαίνεται από το ποσοστό των μακροχρόνια ανέργων που διαμορφώθηκε στο 73,1%.

Σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία ο αριθμός των απασχολούμενων ανήλθε στο δεύτερο τρίμηνο του 2015 σε 3.625.545 άτομα και ο αριθμός των ανέργων σε 1.180.141. Η απασχόληση αυξήθηκε κατά 3,5% σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο και κατά 2,4% σε σχέση με το δεύτερο τρίμηνο του 2014. Ο αριθμός των ανέργων μειώθηκε κατά 7,3% σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο και κατά 7,8% σε σχέση με το δεύτερο τρίμηνο του 2014.

Ας κάνουμε τον εφιάλτη τους πραγματικότητα.

Πρίν και μετά το euro!

Ένας εφιάλτης έχει καταλάβει τον ύπνο των ευρωκρατών σε σχέση με την έξοδο των Ελλήνων από το ευρώ και την ΕΕ.
Μην φανταστείτε ότι οφείλεται στην αγωνία τους για την καταστροφή που θα επέλθει στην ταλαίπωρη χώρα μας από μια ρήξη με τους «εταίρους».

Στο μπόι και στην ανθρωπιά μας...

Λαμπράκης

Του Ηρακλή Αντωνογιαννάκη

Η Δημοκρατία στις μέρες μας δεν καταλύθηκε με τανκς και όπλα αλλά από μια παρέα, μια σπείρα τοκογλύφων εκβιαστών με πρόσχημα την οικονομία και τη δημοσιονομική προσαρμογή 

Μια δημοσιονομική προσαρμογή τέτοιου τύπου που καταλύει (εκβιαζόμενο) το κοινοβούλιο , το ρόλο του πρωθυπουργού , αυτόν του πρόεδρου της δημοκρατίας και το βροντερό ΟΧΙ ενός ολόκληρου λαού ..

Ενός πρωθυπουργού που ‘’εξαναγκάστηκε ‘’κάτω από το βάρος της χρεωκοπίας (να χαθούν οι καταθέσεις ,να μη πληρώνονται μισθοί και συντάξεις, ανθρωπιστική κρίση) να παραδώσει με το μνημόνιο 3 τη χώρα στα χέρια των δανειστών της .

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή ..Είχε άλλο δρόμο επιλογής ο πρωθυπουργός της πρώτης φορά Αριστερά ;;

Ήμουν 20 ετών όταν μπήκαμε στο Μνημόνιο, πλέον είμαι 25 και τα 30 φαντάζουν ένα βήμα!

Η πρώτη φορά που ένιωσα την αίσθηση του χρόνου ήταν η περίοδος των 20 με 25. Βιώνω μία «κούφια κρίση» στα πιο παραγωγικά μου χρόνια και κάνοντας τον απολογισμό αισθάνομαι πως οι «εκπτώσεις» που έχω κάνει αυτά τα χρόνια δεν συγχωρούνται ποτέ.

Θα ήθελα να βγω έξω και να ουρλιάξω για την αδικία που αισθάνομαι να μου τρώει τα σωθικά. Δεν θα το κάνω όμως. Θα προσπαθήσω να συγκεντρώσω τις σκέψεις και τις αναμνήσεις μου για όσα βίωσα αυτά τα χρόνια.

Ως οικογένεια ανήκαμε πάντοτε στην μικρομεσαία τάξη. Μεγάλωσα με ανέσεις και πρόσβαση σε υπηρεσίες και αγαθά που δικαιούμουν ως Άνθρωπος. Τα πράγματα όμως ήδη φαίνονταν ότι δεν κυλούσαν καλά στη χώρα μας και έτσι υπογράφηκε το πρώτο Μνημόνιο υπό την «Αιγίδα» του ΓΑΠ, ο οποίος ακόμα και σήμερα έχει το θράσος να δηλώνει ότι «έσωσε την χώρα».

Η οικογένειά μου ήταν από τους πρώτους που «έπληξε» η οικονομική κρίση, καθώς όλα τα κατασκευαστικά έργα «πάγωσαν». Ήταν Οκτώβριος του 2010 θυμάμαι όταν ανακοινώθηκε η απόλυση του πατέρα μου. Έξι μήνες μετά την απόλυσή του η οικογένειά μου αναγκάστηκε να μετακομίσει σε άλλη πόλη καθώς διαθέταμε δικό μας σπίτι σε εκείνη.