 |
| ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ, Η ΖΩΗ ΜΑΣ |
Εν όψι της έναρξης της καινούργιας σχολικής χρονιάς, επιτρέψτε μου μια ταπεινή κατάθεση εμπειριών και εξ ού, συμπερασμάτων προς ΓΟΝΕΙΣ κυρίως, αλλά και προς τους ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ που πλαισιώνουν/στηρίζουν/μορφώνουν τα παιδιά μας.
Στην ξενόγλωσση «εκπαίδευση» μπήκα καθαρά βιοποριστικά, ως μοναδική μου επιλογή για αξιοπρεπή εργασία επιστρέφοντας από Αμερική, γιατί το ΔΗΚΑΤΣΑ τότε, δεν έκανε δεκτή την πανεπιστημιακή μου εκπαίδευση και απαιτούσε επανάληψη πολλών μαθημάτων για ολοκλήρωση του πτυχίου μου.
Θεωρώντας βουνό την συμμετοχή μου στο ελληνικό πανεπιστήμιο λόγω γλωσσικών και άλλων κενών, δεν το τόλμησα. Κακώς, ίσως πείτε, αλλά, άλλες εποχές τότε, το 1987, άλλος άνθρωπος τότε εγώ!
Η ξενόγλωσση κατάρτιση μου ήταν όμως εξαιρετική και η υψηλού επιπέδου γνώση Αγγλικών μου επέτρεψαν την εύκολη επιτυχία και απόκτηση των δύο πτυχίων Proficiency, δίνοντας μου την νομιμότητα απόκτησης της άδειας διδασκαλίας σε σχολές ξένων γλωσσών. Η επαφή μου λοιπόν με παιδιά όλων των ηλικιών, ξεκίνησε το 1988 και συνεχίζει, αν και σήμερα πλέον, περιορισμένη, λόγω ανεργίας.
Η ξενόγλωσση κατάρτιση μου ήταν όμως εξαιρετική και η υψηλού επιπέδου γνώση Αγγλικών μου επέτρεψαν την εύκολη επιτυχία και απόκτηση των δύο πτυχίων Proficiency, δίνοντας μου την νομιμότητα απόκτησης της άδειας διδασκαλίας σε σχολές ξένων γλωσσών. Η επαφή μου λοιπόν με παιδιά όλων των ηλικιών, ξεκίνησε το 1988 και συνεχίζει, αν και σήμερα πλέον, περιορισμένη, λόγω ανεργίας.
Το 1993, το σύμπαν αποφάσισε να μου επιτρέψει και την τρελή ευτυχία του να γίνω μητέρα, οπότε, οι παρακάτω παρατηρήσεις είναι και από αυτή την σκοπιά, μέσα πάντα από το πρίσμα της συνεχής αυτοκριτικής που επιβάλλω στον εαυτό μου.
Θα ήθελα λοιπόν, να επιστήσω την προσοχή σας στα ακόλουθα: