 |
| Γιατρός Παπανικολάου |
ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
ΚΥΡΙΑΚΉ, 18 ΙΑΝΟΥΑΡΊΟΥ 2015
του Όθωνα Κουμαρέλλα
Ιδιωτικό νόμισμα και Δημοκρατία είναι ασύμβατες έννοιες.
*Το σημείωμα αυτό είναι αναδημοσίευση παλαιότερου άρθρου, που δημοσιεύτηκε το Δεκέμβρη του 2013, αλλά είναι εξ ίσου επίκαιρο όπως τότε. Πολύ περισσότερο είναι επίκαιρο σήμερα, επειδή εν όψει της εκλογικής αναμέτρησης της ερχόμενης Κυριακής 25 Γενάρη του 2015, το περίφημο σενάριο «Grexit», επανήλθε θορυβωδώς, προκειμένου να ενσπείρει τη σύγχυση και τον φόβο στο εκλογικό σώμα. Επανήλθε περισσότερο ως απειλή, παρά ως μια πιθανή δική μας επιλογή για την επίλυση του ελληνικού προβλήματος. Για να εξορκιστεί επίσης, από την άλλη πλευρά, με τον ίδιο δραματικό τρόπο, αφού δεν προβλέπεται τέτοια διαδικασία, αλλά κι επειδή κατά τους «ειδήμονες» κοστίζει ακριβά και δεν συμφέρει κανέναν.
Αλλά ας δούμε τι έγραφα τότε, πριν ένα χρόνο και κάτι, το οποίο ισχύει απολύτως και σήμερα, αφού διαισθάνομαι, ότι η συζήτηση αυτή, πολύ σύντομα, θα έλθει ξανά -και επιτακτικά- στο προσκήνιο με εντελώς διαφορετικούς όρους:
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να παρατηρήσουμε, είναι ότι η συζήτηση εξακολουθεί, προσώρας, να γίνεται με έναν εντελώς παραπειστικό τρόπο. Δηλαδή, κατά πόσο είναι εφικτή μια....
πορεία ανάκαμψης της χώρας μέσω της επιστροφής στη παλιά δραχμή, με το επιχείρημα της δυνατότητας υποτίμησης του νομίσματος και με αυτόν τον τρόπο ανάκτησης της περιβόητης «ανταγωνιστικότητας» της οικονομίας της χώρας. Ο τρόπος όμως που παρουσιάζεται το θέμα, δίνει την ευκαιρία στους υπερασπιστές του ευρώ, να αντιτείνουν και μάλιστα με αρκετά πειστικό τρόπο, για τους μη ειδικούς και μη γνωρίζοντες, ότι με το εξωτερικό χρέος της χώρας σε τόσο υψηλά επίπεδα και με την οριστική απομάκρυνση της χώρας από τις αγορές, η υποτίμηση θα είναι τόσο μεγάλη και ο πληθωρισμός καλπάζων, έτσι που η επιστροφή στη «δραχμή» θα αποδειχθεί μια καταστροφική περιπέτεια.